Klik hier om naar de foto's van deze prachtreis te gaan
KRETA, 9 mei tot en met 16 mei 2007
De laatste dag van onze vakantie. Tranen in de ogen van het meisje die de bar bij ons zwembad bemande en met wie we een bijzondere band hadden opgebouwd. Zeven dagen lang voorzag ze ons van een hapje en een drankje. In ons beste Engels voerden we onze gesprekken. Tot haar grote verdriet moesten we gaan, onze vakantie zat erop. Ook wij moesten slikken, we wisten nu zeker dat er een eind was gekomen aan een fantastische periode. Een paar uren later hingen we in de lucht op weg naar Amsterdam.
Een week eerder. We verzamelden ons, we waren met z’n tienen, op Schiphol, een paar uur voor vertrek. Tijdens de koffie kwamen de eerste gesprekken, de eerste lachjes, de eerste tekenen dat het een mooie vakantie zou worden. En dat werd het ook, daar in Gouves, op zo’n drieënhalf uur vliegen van Nederland.
Kreta, en Gouves, is alles wat het beloofd te zijn. Zon (30 graden in mei), mooie stranden, een diepblauwe zee en heerlijk eten en drinken. En hele aardige mensen. Wat wil je nog meer. Gezelligheid. Ja, gezelligheid. Maar die ontstaat vanzelf in zo’n omgeving, dat kan ik je garanderen. Ik praat uit ervaring.
Je kunt Kreta op allerlei manieren ontdekken. Te voet, per bus, per ezel of scooter of liggend aan het zwembad. We deden het allemaal, ik bedoel bijna allemaal. De beste optie, niet iedereen was even goed te been, was toch wel de bus die we vanaf de derde dag voor drie dagen gehuurd hadden. Zo leerde je Kreta op aan prettige, airconditionede manier kennen. Hij bracht ons naar de mooiste terrasjes bij de mooiste strandjes met de mooiste panorama’s. Dat was toch wel erg handig. En de vele cadeautjes voor het thuisfront die bij de lokale middenstand gekocht werden konden zo ook gemakkelijk meegenomen worden. We vertrokken vaak zo rond tien uur, na het heerlijke ontbijt en waren meestal zo rond drie uur terug. Een mooie tijd om even aan het zwembad te gaan liggen, te zwemmen, of een drankje te drinken. Daarna het diner in het voortreffelijke restaurant. Keuze te over. Vis, giros, aardappeltjes, rijst, vlees, souflaki, mouzaka, tzatziki, you name it en het was er. En het smaakte heerlijk. Elke dag was het weer een culinair feestje. Ook dankzij de voortreffelijke toetjes.’s Avonds was het Zoran- tijd. Zoran was de barman van het café op het all- in hotelpark waar we verbleven. Daar dronken we wat biertjes en wijntjes, ondertussen keuvelend over van alles en nog wat. Met voetbal toch wel als terugkerend hoofdthema. ‘Ajax rules’ was de hoofdkreet van sommige in ons gezelschap.
De week vloog voorbij. Voor we het wisten stonden we in de vertrekhal van het vliegveld van Heraklion. We waren niet de enige. Vele andere Nederlandse toeristen sloten aan om ook de terugvlucht te aanvaarden. ‘Jammer dat het voorbij is’, hoorde je fluisteren. Dat vonden wij ook. En we dachten aan het barmeisje, aan haar lieve lach en haar afscheidstraantjes. Hara Mikandirakis heette ze, wij noemden haar Gabi.